Uvod: Arterijska hipertenzija je vodeći uzrok kardiovaskularnog komorbiditeta i smrtnosti te znatno pridonosi razvijanju kronične bubrežne bolesti, srčanog i moždanog udara. Zbog neredovitog kontroliranja arterijskog tlaka i/ili nepravilnog uzimanja lijekova može nastupiti hipertenzivna kriza koja se definira kao znatan porast sistoličkog arterijskog tlaka > 180 mmHg i dijastoličkog arterijskog tlaka > 120 mmHg. (1)

Prikaz slučaja: 34-godišnje bolesnice s pozitivnom obiteljskom anamnezom hipertenzije zaprimljena je nakon pregleda u hitnoj oftalmološkoj službi zbog smetnji vida i novootkrivene hipertenzivne krize s vrijednostima arterijskog tlaka od 230/130 mmHg. Liječenje započinje u jedinici intenzivnog liječenja pod monitoriranjem vitalnih funkcija uz parenteralnu primjenu urapidila (antagonist alfa-adrenergičkih receptora koji ima periferni i centralni mehanizam djelovanja) i gliceriltrinitratom (dilatira krvne žile i olakšava rad srca i protok krvotoka). Po stabilizaciji pacijentica se premješta na odjel na daljnju obradu i liječenje. Od terapije se nastavlja s urapidilom peroralno, uvodi se diuretik, beta blokator te antagonist kalcija i vazodilatator. Uz praćenje općeg stanja i mjerenja vitalnih funkcija te diureze bitan čimbenik u postavljanju konačne dijagnoze su laboratorijske pretrage, radiološke pretrage, 24-satno kontinuirano mjerenje arterijskog tlaka i specifičan kaptoprilski test.

Zaključak: U središtu cijelog procesa liječenja i dijagnosticiranja je bolesnik, a sestrinska uloga je edukacija i briga te da time omogući osjećaj sigurnosti i povjerenja bolesnika. (2) Potrebno je omogućiti da bolesnik donosi odluke i da prati simptome i znakove bolesti.